Iedere keer als ik in de kelder kwam zag ik ze staan. Onze twee schoolbureaus, een groene en een bruine. Iedere keer als ik mijn benedenbuurvrouw tegenkwam in het trappenhuis, vreesde ik dat ze ging klagen. Ze is wat opgeruimder dan wij zijn en ze houdt de buurt in de gaten. Ze heeft dan ook de neiging sneller te zijn met het maken van haar opmerkingen dan wij zijn in het ondernemen van actie. En eerlijk gezegd zegt dat toch iets meer over ons, dan over de buurvrouw.
Het ging nu al maanden zo. En toch zou er een moment moeten komen dat er een ander plekje voor de twee bureaus beschikbaar kwamx85x85x85.
De eerste stap hebben we gezet na de afgelopen zomervakantie. Met een druipnatte tent waren we thuisgekomen van onze welverdiende kampeervakantie in Engeland. Een berg kampeerspullen kwam uit onze auto en vond een tijdelijke opslagplek her en der verspreid in ons appartement. Het was een zooitje! En te midden van deze troep gingen we tot de eerste actie over! De tent zouden we in de kelder uitleggen om te laten drogen. En daar stonden ook de twee bureaus geduldig als altijd te wachten tot ze hun functie weer konden vervullen. Door gelijk onze digitale camera te pakken, die we ondertussen sinds een paar weken rijk waren, konden ze op de foto.
Toch heeft het nog ongeveer zes weken geduurd voordat de tweede en laatste stap een feit was. Op een regenachtige zondagmiddag zie ik tegen mijn man: x91Nu moet het er maar eens van komenx92. x91Wat?x92, reageerde hij verbaasd. x91Een advertentie op marktplaats voor de bureaus.x92, antwoordde ik. En tja, toen was het in 10 minuten gebeurd. x91Was dat nu zo moeilijk?x92 vraag je jezelf achteraf af. Waarom dit zo moeilijk was, of eigenlijk, waarom het zo lang heeft moeten duren, werd ons een paar dagen later duidelijk.
Op woensdag mailde Dieneke. Net drie dagen later. Ze was voor haar zoon van 6 jaar op zoek naar een bureau voor thuis en voor op school. Bureaus die een schuin blad hadden. En dat hadden onze trotse, geduldige bureaus. Ze konden in verschillende hoogtes en verschillende schuine standen gesteld worden. Na wat heen en weer mailen en afstemming over de hoogte en grootte van het blad, hadden we een blije enthousiaste moeder x91aan de mailx92, die deze bureaus graag wilde hebben.
In het intensieve mailcontact dat ontstond had ik al geschreven dat de twee bureaus op een bijzondere manier bij ons terecht waren gekomen en dat we het belangrijk vonden dat ze bij mensen terecht kwamen die ze goed konden gebruiken. In het geval van de zoon van Dieneke was ik ondertussen ook behoorlijk nieuwsgierig geworden waarom ze zelf, als ouder, een bureau voor thuis xe9n op school moest regelen. Dat is toch op zijn zachtst gezegd hoogst ongebruikelijk. Daar dient de school immers voor te zorgen. Toen ik haar dat vroeg kreeg ik een antwoord waar ik stil van werd.
Wij hebben gisteren – na 5 jaren dokteren – gehoord dat onze zoon (als gevolg van een hersenvliesontsteking 18 dagen na de geboorte) slechtziend is (hij heeft 30% zicht). Nu is (onder andere) geadviseerd – om zijn nek te ontlasten – zowel thuis als op school de tafel te verruilen voor een bureau met verstelbaar blad. Nu gaat dat – i.v.m. formele besluitvorming en daarmee gepaard gaande financiering vermoedelijk nog vele maanden duren. En omdat hij nu in groep 3 begonnen is met lezen en schrijven is het voor onze zoon belangrijk niet te wachten, maar alvast actie te ondernemen (hij heeft al een keer een spierspasme gehad na overbelasting). Jouw aanbod komt bij ons dan ook op het juiste moment. Het is voor ons een kans uit duizenden om onze zoon zo optimaal en snel mogelijk te faciliteren.
Pfffffx85x85x85x85x85
Gisteren, de dag van de diagnose door de artsen, was de dinsdag, nadat wij zondag eindelijk de advertentie op marktplaats hadden gezet. Twee dagen later. Dat zetten van die advertentie heeft niet te lang geduurd, is niet te lang uitgesteld, maar kwam precies op het juiste moment! Deze plek, bij dit jongetje, is waar de bureaus op hebben staan wachten! Dit jongetje had problemen met zijn zicht, moeite met zijn oog / hand coxf6rdinatie en op 6 jarige leeftijd al een ontwikkelachterstand. En de bureaus kunnen hem helpen, als onderdeel van zijn behandelplan.
En waarom was het voor ons nu zo belangrijk dat deze bureaus een goede plek zouden vinden? Dat kwam omdat deze twee bureaus een cadeau waren van een school uit Delft aan mijn schoonmoeder. Zij had zich op deze school ingezet voor kinderen met leerproblemen en een onderdeel van haar inzet was het belang van schuine bureaubladen voor de ontspanning van nek en schouders naar voren te brengen. Later heeft zijn haar begeleiding van kinderen met leerproblemen door visuele en motorische trainingen thuis voortgezet. Ze heeft vele kinderen en volwassenen geholpen hun leven op de rit te krijgen, want zeg nu zelf, als je in deze maatschappij moeite hebt met lezen en leren, hoe ver kom je dan? Het is haar levenswerk geweest, wat ze altijd met hart en ziel gedaan heeft.
De bureaus hebben jaren lang op de slaapkamer van mijn partner in zijn ouderlijk huis gestaan. Ook in ons huis hebben ze jarenlang als bureaus dienstgedaan. Totdat de functie van de kamer waarin ze bij ons stonden wijzigde en de bureaus daar geen plaats meer in vonden. Ondertussen was mijn schoonmoeder twee jaar terug overleden. En wat konden we, in haar nagedachtenis en in de lijn met haar levenswerk, meer doen dan een goede plek voor de schoolbureaus vinden. Die plaats hebben we voor ze gevonden, bij een jongetje van zes, die hun steun letterlijk en figuurlijk goed kan gebruikenx85x85x85x85
Ook de ouders van het jongetje waren stil van onze kant van het verhaal en zij beloofden de bureaus in lijn met de nagedachtenis van mijn schoonmoeder te gebruiken en te behandelen.
En deze wijsheid en schoonheid van het leven heb ik kunnen ervaren door nieuwsgierig te zijn. Door te vragen waarom deze ouders de bureaux92s voor hun zoon zelf x91moestenx92 regelen.
